Zuiver embodied communiceren vanuit jouw ‘innerlijke muziek’

Welkom!

Op deze pagina kun je lezen over zuiver embodied communiceren. Ik ben zelf zangeres, musicus, sporttrainer en Body & Mind Language coach en trainer. en zet muziek en zingen in als coachingsinstrument en metafoor. Ook volledig geschikt voor niet-musici!

Over mijzelf & het ontstaan van mijn visie 

In 2012  heb ik mijn eigen zangmethode ontwikkeld: “Laat je maar horen”. En was vooral gericht op uiting en dit in het zingen te vormen. Een interessante en leerzame ontdekkingstocht, later hierover meer. Daarna ben ik gaan zingen in verschillende koren en in een operagezelschap. Tijdens mijn carrière bleef ik nieuwgierig naar hoe je trouw kunt blijven aan jezelf tijdens het zingen, kennis en ervaring die ik in mijn coaching ook gebruikte als metafoor voor jezelf (durven) uitspreken.

Mijzelf durven uitspreken is iets dat ik van kinds af aan al een uitdaging vind. Ik was vaak stil, op de achtergrond, luisterend en bescheiden. Hierdoor zei ik nooit wat ik écht voelde. Ook uit angst voor afwijzing. Het voordeel is dat ik echt heb leren waarnemen, luisteren. En dat mijn conclusie is dat de mensen met de grootste mond zeker niet altijd gelijk hebben 😉

Voor mij hangt waar vanuit je je stem gebruikt en jezelf durven uitspreken met elkaar samen. Spreek je vanuit je ervaring, vanuit wat je voelt? Durf je vanuit je kwetsbaarheid te spreken? Dat is best eng, want op die manier laat je horen wat er in je leeft. En daar is best lef en vertrouwen voor nodig. En veiligheid. Zodat je kunt ervaren dat het ok is om kwetsbaar te zijn (zonder dat je daar heel hard over na hoeft te denken). En dat je op die manier kunt leren om voor jezelf te zorgen daarin. Want in context is het soms lastig om staande te blijven als je nog niet voldoende stevige basis hebt in jezelf.

Het kanaliseren van de expressie-energie tijdens het maken van muziek

Zoals elders beschreven gebruik ik muziek en zingen vaak als middel om de expressie in uit te nodigen. Ik beschouw muziek vanuit een BML perspectief en zet dit soms in binnen de coaching, wat inhoudt dat het spelen van muziek als metafoor wordt gebruikt en gericht is op een verschuiving in het bewustzijn.

Hieronder meer daarover.

Je lichaam beweegt terwijl je muziek maakt en/of zingt.

Dus welke energie zet je daar in? En hoe klinkt dit via de mogelijkheden van het instrument of door in de stem. Welke lichaamsdelen bewegen er nog meer? Wat moet er bewegen om er geluid uit te krijgen? EN wat mag juist niet bewegen tijdens het spelen of zingen? Is er dan nog sprake van volledig expressie van wie jij bent?

Hieronder benoem ik aanpassingen en vervorming van de volledige expressie die waarneembaar zijn in het lichaam. Door invloed van praktische zaken, verwachtingen van jezelf en/of anderen en overtuigingen over jezelf.

Praktisch:

  • het vermogen om muziek te maken (hoe bekwaam is iemand – de manier waarop iemand muziek heeft aangeleerd is ook heel bepalend voor hoe vrij de expressie mag zijn in de uitvoeringen en het bespelen van het instrument),
  • de (zit)houding die nodig is om het instrument de bespelen (dit geldt natuurlijk ook voor zingen bv van bladmuziek, daar ga ik later uitgebreider op in).
  • De bewegingen zijn belangrijk, welke lichaamsdelen bewegen wel en welke niet om nog een klank uit het instrument voort te krijgen).
  • De ruimte, hoeveel bewegingsvrijheid is daar,
  • fysieke klachten/beperkingen.
  • Et cetera

Willen voldoen aan verwachtingen

  • Wat wil men (publiek, dirigent etc) dat ik speel;
  • Hoe luid mag ik spelen;
  • Mag ik wel spelen;
  • Met wie speel ik en hoe moet ik spelen om aansluiting te vinden;
  • Hoe lang mag ik spelen;
  • Wat wil ik hiermee zelf bereiken en welk (muzikaal) gedrag is daarvoor nodig;
  • Wanneer moet ik spelen;
  • Waarom moet ik spelen, wat levert het op;
  • Voor wie speel ik..
  • Et cetera.

Overtuigingen over mijzelf en mijn expressie

  • Het moet mooi (want anders..);
  • Het moet in die stijl (want anders…);
  • Het moet daar op lijken (zodat… want anders betekent dat …. Over mij… en dan…(bijvoorbeeld: hoor ik er niet bij/vinden mensen mij raar/stom niet goed/ onbekwaam et cetera);
  • Het moet recht doen aan hoe de componist het heeft bedoeld (want anders…);
  • Het moet zuiver (want anders ben IK niet zuiver);
  • Het moet beter (want anders denkt men dat ik mijn best niet doe en dan word ik misschien niet gerespecteerd, et cetera);
  • Ik ben geen professional. Dus ik moet mezelf bewijzen;
  • Et cetera.

De energie van de oorspronkelijke expressie wordt hierdoor dus gevormd, gestuurd en komt tot uiting in de muziek. Of in het zingen. Maar wel aangepast, waardoor de volledige expressie van wat in jouw leeft in het moment als het ware wordt belemmerd. Jezelf hierin trainen en er steeds ‘beter’ in worden, heeft in plaats van met expansie of persoonlijke groei, meer te maken met verbreding, conditionering en professionalisering.

De magie van muziek 

Wanneer je in een koor gaat zingen of in een orkest gaat spelen of ensemble, muziekgezelschap ga je het geheel volgen en valt je aangeleerde expressie samen met het geheel. Dat is natuurlijk heerlijk en bijzonder magisch op momenten.

Er kan uiteraard ook als solomuzikant eenwording worden ervaren met de muziek en alles dat daarbij hoort.

Muziek maken vind ik persoonlijk zo leuk en vervullend, dat het bijna verslavend werkt. Tegelijkertijd kan het continue bijschaven, aanpassen, vormen, beperkend zijn voor je werkelijke expressie. Zeker als je al langer musiceert en/of je identiteit hieraan gekoppeld is. Muziek kan dan ook worden ingezet als uitvlucht om niet te hoeven voelen wat je wezenlijk voelt. En ook dat werkt helaas door in hoe je leeft en de patronen die je ontwikkelt, is mijn ervaring. Ik kan een boekwerk volschrijven over wat muziek en zingen mij heeft gebracht. En op welke wijze ik dit inzet in mijn dagelijks leven. En misschien doe ik dat ooit nog wel eens. 🙂

Hoe dan wel?

Ik heb het in dit geval over het hervinden van jouw volledige expressie.

Expressie geven met focus op het waar vanuit!

Als basis voor het hoe of wat of welke bedachte, opgelegde of gedeelde intentie je wilt verklanken in het leven. En daar hoef je geen instrument voor te kunnen spelen of te kunnen zingen. Het is een metafoor.

Dit door jouw VOLLEDIGE EXPRESSIE te leren kennen. En hiermee te leren ‘dansen’ binnen het leven, binnen het spreken, binnen het zingen en binnen de muziek.

  • Mooi of niet mooi, daar gaat het niet om. Als startpunt om van daaruit te leven, levensmuziek te maken, te spreken zoals je wilt.
  • Door het vermogen te voeden: Eerlijk te blijven naar jezelf én dit te uiten.
  • Er op te vertrouwen dat dit zal weerklinken in je expressie, in je muziek, én in je spreken, zonder er je best voor te hoeven doen.
  • Je grenzen te blijven ervaren en bewust te kiezen om stappen te zetten (in plaats van dat stappen zetten, leren, aanpassen en verbeteren een patroon wordt, een manier van leven, waarbij je steeds voorbij gaat aan je werkelijke emoties en behoeften).
  • Óók mogen klinken zonder doel. Er óók mogen zijn, zonder doel, met tot gevolg jezelf te ontmoeten;
  • En steeds de keuze te maken om jezelf in te zetten voor datgene waarvoor je in het moment kiest. Of niet.
  • Dat je duidelijk niet alleen de ‘ik verlang dit/wil dit bereiken/nastreven’, maar ‘óók de ‘ik wil dit niet’ blijft voelen en uiten. Dus ‘ondanks’ de verwachtingen, praktische zaken en overtuigingen in het leven, het musiceren, toch verbonden blijft met jezelf.

Hoe kom ik aan deze wijsheid?

Ik heb zelf in mijn ‘zang -en muziekcarrière’ gemerkt hoe het voelt om jezelf te vormen. Ik ben een autodidact, zo heet dat geloof ik. En heb mijzelf leren zingen, dirigeren, componeren, piano en gitaar leren spelen. In veel verschillende genres. Het startte in 2012 vanuit mijn ‘laat je maar horen’ methodiek, die als basis had: elke noot is goed, je bent goed zoals je bent en je mag gehoord worden. Elke hoorbare kwetsbaarheid is een ingang naar een beperkende overtuiging die daardoor bewust kan worden gemaakt.

Heel leuk allemaal, maar dit bleek in de praktijk nog niet zo makkelijk. 😊 😊

In het begin gaf het enorm veel vrijheid. Ik durfde weer te voelen, ervaarde dat er niets in mijzelf was om bang voor te zijn. En kon van daar uit echt alles zingen wat ik maar wilde. Ik durfde veel meer. Ik werd aangenomen bij  verschillende koren als sopraan, ik zat in het bestuur, deed projecten en werkte met verschillende musici en dirigenten. Dat trok enorm! Ik had zeer veel respect voor de dirigenten en musici met wie ik werkte. En nog steeds!! Een groot geschenk om met hen te mogen samenwerken. Maar het succes had ook een keerzijde.

Na een tijdje kwamen de overtuigingen weer naar boven. En ik moest voldoen aan mijn eigen hoge standaard. Het moest mooier, beter, passender, zuiverder et cetera omdat ik anders niet zou passen en niet geaccepteerd zou worden door de groep, vond ik zelf. Ik  vergat plezier te maken. En ik vond mijzelf ineens niet meer goed genoeg. Het sloop er in.

Het gevolg was dat ik weliswaar ‘beter’ werd, maar mijn zelfbewustzijn, mijn spontaniteit en onbevangenheid in met muziek maken raakte ik kwijt. En helaas ook in het dagelijks leven. En ook mijn vermogen om mezelf uit te spreken en voor mezelf te gaan staan… Ik durfde het niet meer. Bleef vechten om te voldoen.

Mijn plannen om een zanggroep op te richten vergat ik voorlopig maar. Mijn droom om mijn eigen koor op te richten verdween. Zangles geven? Ik? Daar ben ik niet goed genoeg voor. Niet zuiver genoeg. Spreken voor publiek? Ik zou niet durven. Nu ik bij anderen zag hoe het wél moest, zou ik immers nooit goed genoeg zijn.

Ik nam me voor om nog beter te worden, zuiverder van muziek en van persoonlijkheid. 😉 Daarom richtte mij op studie van noten, akkoorden, theorie, zangtechniek, muziekgeschiedenis, compositieleer, solfège. Ik heb wat piano en gitaarlessen gevolgd en ik ging op zangles. Ik werkte keihard en het wierp zijn vruchten af. Het werkte als een trein, alles werd ‘beter’ en ‘zuiverder’. En dit werd zeker gewaardeerd door de mensen om mij heen!

Maar het was voor mijzelf nooit goed genoeg. Ik moest beter. Ik richtte mij binnen Bliss community op verbeteren van mijzelf als mens. Richtte mij totaal op wat ik ‘goed’ en ‘zuiver’ vond in de buitenwereld en eerde anderen als voorbeeld. En verwerkte dit in mijn eigen sessies.  Ikzelf was immers niet ‘goed’ en ‘zuiver’ genoeg om van te leren… Ik begon te geloven dat ik mijzelf moest wegcijferen en ik verdween langzaam naar de achtergrond.

Mijzelf aanpassen werd de norm. Ik durfde mijn aarde en vuur niet meer te gebruiken, zoals ooit met zoveel passie en levensplezier het zingen in mij was gestart, want dat paste niet in de harmonie van het koor in het duet of in de aria, vond ik zelf. Of bracht de energie niet mooi genoeg of op de goede manier naar buiten.

Dit gebeurde ook in mijn dagelijks leven:

Ik vertelde wel veel, maar uitte mijzelf niet meer. Niet thuis en al zeker niet daarbuiten.

De gigantische energie van de onderdrukte emoties trachtte ik ‘zuiver’ te uiten in het zingen, muziekmaken, de sportlessen die ik gaf, hardlopen, wielrennen, het te doorvoelen tijdens de bliss meditaties, yoga. Maar ik stond mijzelf niet meer toe het écht te bereiken, laat staan het te uiten. En… ik dacht ook nog dat ik fantastisch bezig was.;-)…

Ik probeerde de best heftige pijn die ik door deze onderdrukking voelde een plek te geven door te werken met overtuigingen en negatieve gedachten om te denken, zorgvuldig te spreken, bewust mijn woorden kiezen, steeds liefdevoller te communiceren. Nóg harder te werken. Een zuiverder en eerlijker voorbeeld te zijn. Vanuit het denken en gekoppeld aan mijn persoonlijke normen en waarden.  Het was een enorm leerzame periode waarin ik enorm streng voor mezelf ben geweest.

Het resulteerde inderdaad in succes van alles dat ik deed! Mijn conditie verbeterde en kreeg een enorm rijk sociaal leven. Gezin en de opvoeding van mij dochter gingen steady en vlekkeloos. Ook leerde vele skills op het gebied van coaching, muziek, sport, meditatie, ondernemen, noem maar op!

Maar ik deed het toch niet helemaal ‘goed’ want het resulteerde ook in extreme zelfonderdrukking. Ergens had ik wel het vertrouwen dat ik mijzelf wel weer zou hervinden en dat het ook anders kon. Zingen, musiceren en zeker ook coaching met BML en stem is immers mijn passie en ik doe het graag samen.

En dit is het resultaat! 🙂

Uiteindelijk (natuurlijk véél eerder dan ik mijzelf toestond dit waar te nemen en iets mee te doen) ging mijn lichaam in protest en accepteerde deze voortdurende zelfafstraffing (gelukkig!!) niet langer.

Ik kwam tot het inzicht dat het essentieel is om een safe base te creëren in mijn dagelijks leven. En een veilige ruimte waarbinnen ik mijn eigen innerlijke ruimte kon ervaren.

Wat betekent een veilige basis?

Een plek om te ervaren dat elke ‘noot’ goed is zoals ie is. Hoe die er ook uitkomt (of niet). Ongeachte wat iemand daarvan vindt. Dat álles wat zich in je aandient de moeite waard is. Jij bent goed zoals je bent. In je volledig expressie. Daar waar je welkom bent met alles. En elke emotie als echt wordt beschouwd en er mag er zijn. Daar waar je jezelf mag uitspreken. En mag stralen als jezelf. Kwetsbaar mag zijn. Een plek met als basis: liefde en vertrouwen!

Een safe base is voor mij de plek waar het zingen en musiceren begint, het leven en het spreken!

In mijn ervaring begint het met voldoende liefde en vertrouwen ervaren om jezelf toestemming te kunnen geven om er helemaal te zijn, helemaal te durven zijn zoals het is. En te ervaren dat dit juist krachtig en fantastisch is!

En daaruit voort komen de goede woorden, het ‘mooie’ zingen vanzelf. Juist vanuit je vuur, het rauwe, je aarde. En dat is never nooit van buitenaf opgelegd. Ideeën van anderen (of van jezelf) over hoe ‘rauw’, ‘vuur’ of ‘aarde’ hoort te klinken  zijn totaal niet ter zake doende.

Het gaat puur om de ervaring. Jouw ervaring. Onmiskenbaar en immer zuiver!! Los van hoe een ander (of jijzelf) vindt hoe het klinkt of denkt te moeten aanpassen. Hier steeds opnieuw toestemming voor geven aan jezelf! En dat naar buiten durven brengen.

Want ik weet nu: je hoeft niet te doen alsof! Er zit enorm veel blijheid, kracht en plezier in jezelf! En daar kom je juist door jezelf toestemming te geven álles er te laten zijn.

Wat heb ik jou te brengen? (Of eigenlijk: Jij jezelf!)

Jezelf angstvrij uitspreken vanuit vertrouwen dat huist in je lichaam zorgt voor veilige communicatie. Wat jij zegt doet er toe, het mag er zijn. Daar ligt ook jouw vermogen anderen daar ontmoeten en hen daadwerkelijk te horen.

Hoe zorg je ervoor dat je bij dat basisvertrouwen komt en blijft? Door jezelf daarin te ontmoeten! En te ontdekken dat er niets is om van ‘weg’ te hoeven gaan, maar dat je juist altijd van hieruit te leven hebt. En dat je daardoor goed geaard in jezelf staat, jezelf met vertrouwen laat horen, binnen elke context én anderen ook op een dieper niveau ontmoet waardoor zij zich ook gezien en gehoord voelen en het contact verdiept.

Op dit moment ben ik bezig een workshop te maken om dit te ervaren binnen de holding space van de groep.

Je bent uiteraard ook nog steeds van harte welkom voor individuele coaching.

Laat je dus maar horen 😉

Brigitte

BOEK NU EEN SESSIE

 

 

 

 

  • Vind de combinatie van technieken uniek en bijzonder, een uniek concept!
    Ingrid
  • Fijne relaxsessie, waarbij je wordt getriggerd om na te denken, maar ook volop kunt ontspannen.
    Mirella
  • Het gevoel van weldaad is gelukt!
    Iris
  • Met BLISS ervaar ik iedere week een moment van herkenning, motivatie, ontspanning en daadwerkelijk contact. Dit is voor mij erg waardevol.
    Marrit
  • Heerlijk ontspannen en een gezellige avond, goed voor meer focus in het dagelijkse leven
    Danielle
  • Ik vond de sessies met iedere week een ander thema inspirerend en waardevol.

Join the BLISS community

Ontvang het beste BLISS nieuws in je e-mailbox; aanbiedingen, events en achtergronden.