Hoera! Mijn kind huilt

Hoera! Mijn kind huilt
6 juli 2020 Brigitte Jentjens

Deze blog is een ode aan vrijwel het eerste dat we doen na onze geboorte: huilen!

De eerste reactie die ik bijna automatisch heb als mijn dochter huilt is: het moet ophouden! Ja, echt. Ik kijk als vanzelf eerst vanuit een soort schaamte om mij heen om te zien of niemand het hoort of ziet en of wellicht vindt dat ik een onbekwame moeder ben. Ergens heb ik blijkbaar de overtuiging dat huilen niet goed is. Hoe eerder ze weer lacht hoe beter. Dat heb ik zo geleerd vroeger. En ik denk velen met mij.

Dankzij mijn dochter ben ik huilen met andere ogen gaan bezien. Omdat het nu eenmaal vaak gebeurt en ik heb gemerkt dat als ik het ‘laat gebeuren’ er echt iets fundamenteels verandert bij haar. Ze is dan een soort van ‘opgeruimd’ daarna. En dat lijkt me een heel goed teken..

Ik begin te geloven dat wél huilen veel gezonder is dan niet huilen. Je voelt het vaak zelf al. Huilen komt als vanzelf opzetten en het kost moeite om niet te huilen. En dan gaan we een partij krampachtig doen. Dat kan niet gezond zijn..

Eigenlijk is huilen een supercoole en totaal natuurlijke manier van het lichaam om dingen te verwerken en spanning te ontladen. Hoe klein ook. En er is geen regel voor wanneer je wel of niet mag huilen, lijkt me. Als je moet huilen, moet je huilen. Net als wanneer je moet plassen. Dan moet je plassen. Daar kan je hoofd van alles van vinden waardoor je het op wilt houden. Zelf het huilen bij je kind. En dan krijgt het een zwaarte die helemaal niet nodig is. Als je kind voelt dat het zich moet inhouden, denkt het wellicht dat er iets vreselijks aan de hand is, want mama (of papa) doet zo krampachtig. Terwijl het kind gewoon wil huilen. That’s all.

Ik wil een hond!

Huilen is goed. En fijn. Ik wil zelfs wel zover gaan dat huilen leuk is. Misschien niet de onderliggende emotie of de aanleiding. Maar het huilen an sich als activiteit. Het levert zelfs zoveel op, dat ik maar eens ben gaan inzoomen op de voordelen ervan. Verderop in deze blog zet ik ze voor je op een rijtje. 😊

Een praktijkvoorbeeld. Mijn dochter wil ontzettend graag een hond. We waren afgelopen weekend met zijn tweetjes bij een kersenboomgaard  in onze regio.  En er liep een hond, zo’n wit met zwarte, een ‘flapperhond’. Mijn dochter was blij, hoewel ze het stiekem ook wel eng vond. Maar haar enthousiasme won het met vlag en wimpel. Er werd geknuffeld en het werd een fijne middag.

Op de terugweg naar huis vertelde mijn dochter al fietsend opnieuw dat zij een hond wil. Ze vertelde erbij niet te geloven er ooit een te krijgen. We wonen in een gezellige straat met niet al te veel groen om in te wandelen in de nabije omgeving. Dus ik snap haar gedachte. Dit had tot gevolg dat zij het op een onbedaarlijk huilen zette. Op de fiets. Mijn dochter heeft een prachtige, hoge stem die ver draagt. Haar huilen was voor mij en vele medeweggebruikers een behoorlijk intensieve auditieve ervaring.

Maar in plaats van mij te richten op de omgeving, mijn schaamte of angsten, koos ik ervoor om háár zorgvuldig waar te nemen. Kwestie van je focus kiezen, toch? Meer dan luisteren en er voor haar zijn hoeft niet, dacht ik zo. Hier zet ik op een rijtje wat me opviel:

Ze heeft door het huilen meteen mijn aandacht!;

Haar lichaam beweegt vrijer;

Ze ontspant. Gespannen blijven tijdens een huilbui lukt niet. Probeer maar. 😉

 

Ze ademt vol en met grote teugen waarbij zij ook heel goed uitademt, dus met veel geluid;

Hoofd en bijzaken worden direct gescheiden;

Het is mij en vooral haarzelf meteen heel duidelijk wat ze belangrijk vindt;

Er stroomt van alles –> ze kan weer vrij ademen;

Haar bloedsomloop intensiveert,  ik zie een blos op haar wangen, handen, benen, voeten en ze ziet er fit uit en vol energie! Blij en toch huilend.

Mijn gedachten op dat moment:

Ze voelt zich gehoord en geaccepteerd, ik ben voornemens er te zijn en te luisteren zolang het nodig is. EN ik heb hierin plezier! Ik ben dankbaar dat zij mij dit toont. Ik voel vertrouwen dat het zeker goedkomt. En.. dat lijkt over te komen, zonder dat ik zeg dat ze stil moet zijn, of iets beloof verandert er duidelijk iets. Ze ontspant steeds meer.

Ik hoor wat zij op dit moment belangrijk vindt!

Ze stelt zich kwetsbaar op en neemt mij in vertrouwen. Daar ben ik dankbaar voor! Dat sterkt onze band, ik voel me met de minuut meer betrokken bij haar.

Sportvrouw in mij denkt: Optimale zuurstofwisseling door de combinatie van volledige ademhaling, een lichaam dat vrij beweegt en spanning loslaat. Door geluid te maken worden ademhalingsorganen aan het werk gezet, dat is goed voor de conditie! Toch mooi meegenomen 🙂

Ze leert dat ze zich kan uitspreken en nog steeds geliefd is, mijn hart gaat open

Er is sprake van pure uiting, dat wat op dit moment in haar leeft mag gehoord.

Verdriet achter het verdriet

Meestal zit er achter een huilbui veel meer dan ze kan zeggen. En dat is prima. Natuurlijk wil ik het allemaal begrijpen en horen. Maar het hoeft niet. Ik ben er. Zolang het nodig is en uitgehuild. En als ik haar blije en opgeluchte gezichtje achteraf zie alsof de donkere mist is opgetrokken, oude rommel is opgeruimd en plaats heeft gemaakt voor nieuw en wijs, ben ik een stralend gelukkige mama. Er is acceptatie: er komt geen hond. Jammer, maar het is even niet anders. Waardoor zij de situatie met frisse blik kan bezien en de situatie eigenlijk al is getransformeerd. Ze heeft haar verlangen durven delen. En nu kunnen we samen richting kiezen die haar helpt haar droom te verwezenlijken. Ook al weten we nu nog precies welke richting op of wanneer. En dan gaan we samen weer lekker gek doen en liedjes maken, piano spelen of sommen maken in alle rust en ontspanning.

Of er ooit een hond gaat komen weet ik werkelijk niet en mijn dochter ook niet. Maar zij heeft de hoop weer terug en dat geeft haar energie en vertrouwen!

Waar een fikse huilbui al niet goed voor is!

Brigitte Jentjens