De kracht van uiting – een hele opluchting!

De kracht van uiting – een hele opluchting!
12 juni 2020 Brigitte Jentjens

Brigitte, huil jij als je kat doodgaat?

Deze vraag kreeg ik onlangs van iemand. Nadat haar lievelingskat was overleden had zij een onbedaarlijke huilbui gekregen. Maar vroeg zich blijkbaar af of dit ‘normaal’ is.

Nu houd ik ontzettend van katten. Dus mijn antwoord was: JA! Met lange uithalen.

Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Waar het om ging is dat zij van mij kennelijk de toestemming nodig had om te mogen huilen, verdrietig te mogen zijn.

Herkenbaar voor mij. Doodeng, emoties. Maar ik moet toch een keer over de drempel. Vandaar dat ik vandaag iets kwetsbaars met jullie deel.

Zijn emoties normaal?

Mijn eerste gedachte is: wie ben ik nou om hierover te schrijven… ik ben geen expert, maar ga toch mijn ervaringen met je delen.

Ik verbaas me er namelijk over hoe krampachtig we met emoties omgaan. Zowel met die van onszelf als met de emoties van anderen. We leren (nog steeds.. het is écht waar) vrijwel allemaal als kind dat emoties er niet mogen zijn. Zou het daar iets mee te maken hebben? Wie heeft er vroeger niet gehoord: ‘Stil maar’ als je moest huilen als je een schram had. Of er op zijn minst een hele goede reden moest zijn om te huilen. ‘Het is maar een klein schrammetje. Stil maar, het valt wel mee!’

Hoe goed bedoeld ook, het is meteen duidelijk dat deze reactie gaat over hoe DE ANDER (in dit voorbeeld: je ouder/verzorger) over jouw pijn denkt, los van hoe het voor jou voelt.

Maar, denk ik dan, is huilen niet volkomen natuurlijk? Het hoort toch bij het leven? Net als lachen. Het een is niet béter dan het ander. Je vertelt een vogel toch ook niet dat ie op een ander toontje moet kwetteren? 🙂

Geef jij jezelf toestemming voor je emoties? En dit vraag ik echt niet omdat ik van zoetsappigheid houd. Inhouden en jezelf vertellen dat het ‘zwak’ is zorgt er toch juist voor dat de wereld weer een probleem rijker is, denk ik dan. Waar denk je namelijk dat de emotie naartoe gaat? Die verdwijnt niet ineens zomaar. Die zoekt uiting. One way or the other.. toch? In plaats van de emotie zelf wordt de onderdrukking zichtbaar.

Uitingsvormen van niet – gewaardeerde emoties. Een pittige overpeinzing.. mag ik die met je delen?

Een emotie an sich is ongevaarlijk. Het wordt pas naar als deze er niet mag zijn. Er ontstaat dan heel ander gedrag. Er zijn talloze voorbeelden van gedragsuitingen te noemen die het gevolg zijn van het onderdrukken of klein maken van je eigen emoties. We doen dat om te voorkomen de pijn van het niet gezien en gehoord worden ‘opnieuw’ te voelen. Dus ontstaat een interne ‘rem’ of een ‘verbod’ op het voelen en uiten. Kan me zo voorstellen dat onderdrukte en ongeaccepteerde emoties als woede, frustratie, miskenning, verdriet zich in gedrag kunnen tonen als: manipulatie, pesten, roddelen, vernederen (zie en hoor mij: ‘als ik jou klein maak, ben ik groot en belangrijk’), machtsmisbruik… etc. Sorry voor de vervelende voorbeelden.. Maar helaas is het de realiteit voor velen van ons, vrees ik.

Om jezelf als ‘waarde-vol’ te zien en laten zien, moet er dus eigenlijk wel ander gedrag ontstaan. Maar weet je, mensen zijn in wezen goed. Is mijn overtuiging althans.  Pleasen, manipuleren, overschreeuwen, pesten, perfectionisme.. het  is geen ‘natuurlijk’ gedrag.

Ik ga iets met je delen waar ik mij voor schaam…

Ik ben helaas ook niet vrij van aanpassingsgedrag, eerlijk gezegd… ik ga iets met je delen.

Ik ben zelf bijvoorbeeld een ster in mijzelf te overschreeuwen (Joehoe, hoor mij!!) of, waar ik mij dus eigenlijk nogal voor schaam..: please-gedrag (ik doe dat wel even voor je. Vind je me nu belangrijk..)  Herken jij ook jouw rem en de aanpassing in jezelf? Ik hoop het!!

Geen zorgen! Het is niet all-bad. We zijn maar mensen, toch? En het gaat bovendien om de bewustwording 🙂

Emotie onder de emotie uiten – het gevoel loskoppelen van het verhaal

Er hoeft dus echt niets anders. Maar toch is er niets mis mee om je gevoel te uiten. Het lucht op en is, fysiek gezien, de natuurlijke en gezonde gang van zaken. Wanneer je jouw oorspronkelijke emoties niet uit, voelt dat ook niet fijn. Je emoties worden eigenlijk weggemoffeld, onderdrukt. En daarmee wordt een deel van jezelf als onzichtbaar en in feite ‘waarde-loos’ betiteld.

Overigens is er vaak zoveel onverwerkt dat het vaak gaat om de emotie onder de emotie, waarvan je niet eens meer weet waar ie nou vandaan komt. Dus dan maakt het helemaal niet uit welk verhaal eraan vast zit. Als je in staat bent het oordeel op het verhaal los te laten, kun je dus uiten. En dat lucht op en heelt.

Wie er schuld heeft? Gezonde uiting richt zich niet op een ander!

Dus heb je een schrammetje en wil je onbedaarlijk huilen? Go for it. Het gaat niet om dat schrammetje. Of dat een ander van mening is dat het ‘erg genoeg is’ om over te huilen. Het gevoel is precies zoals jij het voelt en je hebt het volledige recht om je zo te voelen. Altijd. Het mag er zijn.

Wanneer je iets uit, zul je hoe dan ook een reactie oproepen bij mensen. Hierin kun je ook lief zijn voor jezelf. Het hoeft dus niet ‘en plein publique’. 😉

Met ‘Uit je emotie’ bedoel ik overigens niet dat je een ander moet gaan beschuldigen. Of een ander verantwoordelijk maakt voor jouw emoties. De ander is onderdeel van het verhaal. En het verhaal staat los van jouw emoties. Emoties zitten in jezelf. Gezonde uiting richt zich niet op een ander.  De ander kan natuurlijk wel een trigger zijn. Hoe dat werkt tussen mensen en de patronen die deze dynamieken in stand houden, is weer een heel ander verhaal. (Binnenkort meer hierover in een blog over grenzen!) — Ik bedoel wel: neem je emoties serieus en doe er iets mee! Je zult zien dat de lucht daarna weer opklaart. 

Is het dan jouw schuld? Nee. De schuldvraag is niet van belang hiervoor. Maar je kunt nu wel je verantwoordelijkheid terugpakken en aan de slag gaan met je emoties. Ze er te laten zijn en de waarde toekennen die ze verdienen. Ze serieus nemen en de kans geven om gezien, gehoord, ervaren te worden. Er zijn talloze (leuke!!) mogelijkheden om je emoties te ervaren en tot expressie te brengen. Ook de oude, vastzittende. 🙂

Je emoties waarderen en uiten is leuk

én geeft jezelf weer je power terug 🙂

Dus! GO for it!!!

Oud vastzittend zeer maakt plaats voor meer energie, plezier in het leven en rust en zachtheid in jezelf. Je lichaam komt weer in stroming en dat is goed voor je vitaliteit. Dat zal een aardige opluchting zijn!

Wil je weten of jij dit ook doet? Of weet je het eigenlijk al?

Kijk dan eens heel eerlijk naar jezelf.

En als je het aandurft: welk deel van jou vraagt om aandacht?

Je hoeft het niet alleen te doen en het mag ook klein zijn.

Sure, er is lef voor nodig. Maar dat kun jij!

Begin NU met doorbreken van je eigen patroon. Je kunt je trouwens ook inschrijven  . Dan gaan we er samen ontspannen voor!

Je bent meer dan welkom.

Liefs, Brigitte

Oja, wil je weten of het iets voor je is? Mail me gerust voor een gratis kennismaking!